Seied Hassan Hosseini

جوش حرص از یأس من آخر ز تاب و تب نشست

چو لاله بی تو ز بس رنگ اعتبارم سوخت

گردباد امروز در صحرا قیامت کاشته‌ست

تا دل به ساز زمزمه درد وارسید

837

غم طرب‌جوش کرده‌است مرا

آمدم تا صد چمن بر جلوه نازان بینمت

زندگی را شغل پرواز فنا جزء تن است

لاله و گل چشمک رمز خزان فهمیده‌اند

تو‌ کریم مطلق و من گدا چه کنی جز این‌که نخوانی‌ام

بهار آن دل که خون گردد به سودای گل رویی

827

غیر وحدت برنتابد همت عرفان ما

از این هوسکده با آرزو به جنگ برون آ

آن پری گویند شب خندید بر فریاد ما

آن جا که فشارد مژه‌ام دیدهٔ تر را

زهی چمن‌ساز صبح فطرت تبسم لعل مهرجویت

ای خیال قامتت آه ضعیفان را عصا

در عالمی که با خود رنگی نبود ما را

آیینه دل داغ جلا ماند و نفس سوخت

ادب نه کسب عبادت نه سعی حق‌طلبی است

بیا که آتش کیفیت هوا تیز است

بی‌توام جای نگه جنبش مژگانی هست

جرأت سوال شرم ترا گر جواب داشت

چون حبابم الفت وهم بقا زنجیر پاست

ز بعد ما نه غزل نی قصیده می‌ماند

شب که طوفان‌جوشی چشم ترم آمد به یاد

هر کس اینجا یک‌ دو‌ دم دکان بسمل چید و رفت

خشم را آیینه‌پرداز ترحم کرده‌ای

بلاکشان محبت گل چه نیرنگ‌اند

پیری آمد گشت چشم از گریه‌ام کم‌کم سپید

پیش ارباب حسب ترک نسب باید کرد

به یمن سبقت جهد از هزار قافله‌ گیری

تا آینه روبه‌روی ما بود

به نمو سری ندارد گل باغ کبریایی

بهار است ای ادب مگذار از شوق تماشایی

تا دم تیغت به عرض جلوه عریان می‌شود

ای جگرخون‌کن پوشیده و پیدا چه بلایی

828

829

830

عمری‌ست ناز دیدهٔ تر می‌کشیم ما

به اوج کبریا کز پهلوی عجز است راه آن جا

ای مردهٔ تکلف از کیف و کم برون آ

چو شمع یک مژه وا کن ز پرده مست برون آ

چه کدخدایی ست ای ستمکش جنون کن از دردسر برون آ

این انجمن عشق است طوفان‌گر سامان‌ها

اینقدر نقشی که گل کرد از نهان و فاش ما

جام امید نظرگاه خمار است اینجا

آخر به لوح آینهٔ اعتبار ما